فصل اوّل تقيّه در اسلام تعريف تقيّه تقيّه در لغت از ريشه‌ى وقايه به معنى حفظ چيزى از خطر و ضرر است ، چنان كه تقوا نيز از اين ريشه است . تقوا يعنى نگهدارى نفس از محرّمات الهى . بنابراين ، تقيّه به معنى حفظ جان يا شرف و آبرو يا مال از خطر ديگرى است از طريق اظهار كردن عقيده يا عملى كه بر خلاف مذهب او و موافق با مذهب ديگرى است . آنچه گفته شد ، معنى لغوى و عرفى تقيّه است و در اصطلاح شرعى عبارت است از جلوگيرى از ضررى كه ممكن است از جانب ديگرى به انسان برسد از طريق موافقت كردن قولى يا فعلى با او در امرى كه بر خلاف حق است . « 1 » به عبارت ديگر تقيه در اصطلاح شرعى عبارت است از اظهار كردن امرى بر خلاف حكم دين از طريق قول يا فعل به انگيزه‌ى حفظ جان يا مال يا شرف و آبروى خود يا ديگرى . « 2 »

--> ( 1 ) . التحفّظ على ضرر الغير بموافقته في قول او فعل مخالف للحق ، شيخ انصارى ، رساله‌ى تقيّه . ( 2 ) . اظهار خلاف الواقع في الأمور الدينية بقول أو فعل خوفا و حذرا على النفس او المال او العرض المعبّر عنه